2003-04 sezonu Mehmet ya da artık NBA’de anılmaya başlandığı adıyla “Memo” için çok da kolay olmayacaktı. Takımda yaşanan antrenör değişikliği sonrasında Rick Carlisle’ın yerini Larry Brown almıştı ve bu Mehmet için yeni bir uyum süreci anlamına geliyordu. Tecrübeli pivot Elden Campbell’ın takıma katılmasıyla birlikte Memo’nun ilk beş hayalleri yine çabucak suya düşmüş gibi görünüyordu. Fakat Memo kenardan gelmeyi kabullenerek ve çalışmaktan bir an olsun vazgeçmeyerek azmini korudu ve kendisini kısa bir zaman sonra da ilk beşte buluverdi. Pistons kulübünün tarihine altın harflerle yazılan 13 maçlık galibiyet serisi de Mehmet’in ilk beş oynadığı dönemde yakalandı. Ancak sezon ilerledikçe takımın hedefi de değişmeye başladı. Yıldızları her geçen gün biraz daha parlayan Mehmet ve Tayshaun Prince’e, ve de 2004 NBA Seçmelerinde 2. sıradan seçilen Sırp pivot Darko Milicic’e tecrübe kazandırmak, sorumluluk vermek ve onları geleceğe hazırlamak anlayışı sezon ilerledikçe yerini yavaş yavaş daha büyük hedeflere ve beklentilere bıraktı.

Rasheed Wallace, Lindsey Hunter ve Mike James’i almak için yapılan takas takımın en azından Doğu Şampiyonluğu için mücadele edeceğinin ve NBA şampiyonluğunu umut ettiğinin habercisiydi. Wallace x 2 kombinasyonunun yaptığı ani etki ile takım bir başka önemli rekora imza attı. Pistons, ardı ardına 7 maçta da rakiplerini 70 sayı barajının altında tutmayı başarmıştı. Memo bu durumda yeniden yeni olduğu kadar da eski rolüne soyundu ve kenarda beklemeye başladı. Takımda işlerin yolunda gitmesi o’nun için de bu durumu biraz olsun kolaylaştırdı. 54 galibiyet kazandıktan ve Merkez Grubu’nu Indiana Pacers’ın ardından 2. sırada tamamladıktan sonra Detroit Pistons, gözünü play-off’lara dikti. Sezon içerisinde 71 maçta görev yapan Memo 33 maçta sahaya ilk beşte çıkmış ve maç başına 9.6 sayı-5.9 ribaund-1.0 asist-0.9 blok üretmişti. İstatistiklerinde görülen hatırı sayılır yükselmenin yansıra; şut, serbest atış ve de 3 sayı şut yüzdelerini de etkileyici düzeyde yükseltmeyi başaran Memo, bu performansıyla birçok takımın da dikkatini çekmeyi başardı. Her ne kadar eski antrenörü Rick Carlisle, Memo’nun dış şutlardaki başarısını dikkate alarak o’nun bu özelliğinden çoğu zaman faydalanma yoluna gittiyse de, Larry Brown neredeyse Memo’ya 3 sayılık şut atmasını yasaklayan ve o’nu daha çok sırtı dönük oynamaya iten bir anlayış içerisinde oldu. Birbirinden çok farklı iki mentalite arasındaki bu geçişi yapmak Memo için pek de kolay olmadı. Çünkü Oyak Renault’taki ilk günlerden itibaren dış şutlar o’nun en büyük silahlarından bir tanesi olmuştu. Bununla beraber Memo kariyeri boyunca 2. Lig’den Türkiye’nin en iyi takımlarına ve Milli Takım’a kadar nerede oynadıysa oynasın her zaman “önce takım” zihniyetine sahip olmuştu. Memo işte tam da bu nedenle, 3 uzatmaya giden bir maçta, üstelik de rakip takımın 4 uzunu birden faul limitini doldurarak oyun dışında kalmış olmasına rağmen, sadece 8 dakika süre alıyor olsa dahi, halen antrenörünün kararına saygı duyduğunu söyleyebiliyor. Böylesine bir durumda dahi doğruları konuşacak bir kişiliğe sahip olmasının yanı sıra, aynı zamanda takımının iyiliği ve çıkarı için doğru olduğuna inandığı şeyleri söyleyebilecek ve yapacak kadar olgun ve sadık olduğunu da en güzel şekilde gösteriyor.