Playoff’ta çok iyi performans gösteren San Antonio artık finale kadar gelmişti. Üstelik rakip son şampiyon Detroit’ti. Otoriteler ve herkesce  San Antonio’nun serinin kolayca alacağını ve taraftarlarına ecel terleri döktürmeden bu işi hemen bitireceği  sanılıyordu. Fakat öyle olmadı.  İlk maçta kendi sahasında 84-69 kazanan San Antonio, ikinci maçta 97-76 tılık sonuç alarak SBC center ve televizyon başındaki Spurs taraftarlarının zevkini doruğa çıkardı. Kendi  sahasında  seriyi  2-0’a getiren San Antonio      istediğini     almıştı.    Ancak sevinmek için çok erkendi,  artık seride sıra Detroit’teydi. Detroit, çılgın taraftarları,  Wallace’ların sergilediği  üst  düzey  perfor-

mansları ve  Parker’ın etkisiz oyunu ile 96-79 ve 102-71’lik galibiyetlerle seriyi 2-2’ye getirdi. Son şampiyon  daha bu işin burada bitmediğini göstererek  seriyi büyük bir bilmece haline getirdi.

   Sıra büyük maça gelmişi üstelik maç The Palace of Auburn Hills’teydi. 5. maçta Detroit kazanırsa seri Detroit lehine 3-2 olacak ve Detroit  SBC center da bir maç kazanması gerekecekti. Ancak planlar suya düştü.Saniye başladığından itibaren kıran kırana bir mücadele vardı. Hatta maçın ilk yarısı 42-42,normal süreyi  89-89 bitti.  Maçın uzatma süresinde son saniyelerin adamı Robert Horry  Manu'dan aldığı pasla 5 saniye kala Detroit potasına 3’lüğü gönderdi ve sahadan 96-95 galip ayrıldı.

TEXAS TA SON DÜELLO…

   Artık Spurs’a şampiyon gözü ile bakılıyordu. Maç SBC center'daydı. Spurs seriyi 3-2 yapmıştı ve kendi evinde 1 maç kazanması gerekiyordu yani Detroit'in işi çok zordu. Ancak son şampiyon kolay lokma olmadığını bir kez daha gösterdi. Spurs’a pota altını dar etti ve maçı 95-86 kazandı. 1994 ten bu yana bir final serisi ilk kez 7. maça kalmıştı. Artık sona gelinmişti. Her 2 takımda bu son maçta tüm hünerlerini sergileyecekti. San Antonıo, Rasheed ve Ben Wallace’ı faul sorununa soktu. Chauncey Billups’a  çok iyi savunma yapan Spurs,Duncan ve Emanuel Ginobili'nin kusursuz oyunu ile seriyi 81-74 tamamlayarak 3. şampiyonluğuna ulaştı.

YILDIZI PARLAYANLAR…

   Detroit tarafında  Antonio McDiyess yıldızı parlayanlar arasındaydı. Geriye doğru çekilip attığı isabetli atışlarla basketbol severlere eski günlerini anımsattı.  Spurs tarafında ise  amiral David Robinson’ın yokluğu yine yoğun  hissediliyordu bu boşlu Nesterovic ve Nazer Mohammed dolduramayı-ca Ginobili ve Duncan extralarıyla bu açığı bir nebze kapattı. Robert Horry’de yıldızı parlayanlar arasındaydı. 5. maçta yaptığı tarihi smaç  ve Kritik zamanlarda    soktuğu 3’lüklerle  spurs taraftarlarının gönlünde  taht kurdu.

Gregg Popovich 3 yada daha fazla şampiyonluk yaşayan coach’lar sıralamasında 5. sırayı aldı.   2004-2005 NBA  Şampiyonu San antonio oldu. Duncan MVP ödülüne layık görüldü.

 Seriden kısa notlar...

   Detroit ile başlıyalım. Detroit playoff’larda 25 maç yaparak NBA tarihinde bir sezonda en çok playoff mücadelesi veren takım oldu. Daha önce bu başarıya 1994 yılında New York Knicks ulaşmıştı. Pistons yaptığı 69 top kaybı ile 7 maçlık bir final serisinde  en az top kaybı yapan takım olarak tarihe geçti. “Detroit Pistons, Los Angeles Lakers arasında geçen bir önceki seneki final serisinde acaba Los Angeles yerine  San Antonio Spurs  olsaydı, Detroiti ezip geçer miydi?, sorularına geç kalmadan cevabını verdi.

  San Antonio tarafında ise istenen oldu. 7 yıl içinde 3. şampiyonluğuna ulaşmanın mutluluğunu yaşanıyor. Şimdi San Antonıo neler yapmış ona bakalım . Emanuel Ginobili Bir yılda ikinci şampiyonluğa ulaştı. Aynı sene içerisinde hem olimpiyat hem NBA şampiyonluğuna ulaşan Manu, Michael Jordan ve Scottie Pippen’in ardından 3. sırayı aldı. Şimdi biraz finallerin yıldızı Tim Duncan’dan bahsedelim. 3. defa final MVP ödülünü kazanan Duncan, Earvin (Magic) Johnson, Michael Jordan ve Shaquille O’Neal’ın ardından bu ödülü üçüncü defa alan 4. oyuncu oldu. Robert Horry, 227 üçlük denemesiyle NBA Play-Off tarihinin en çok 3 sayılık denemesi yapan  ikinci oyuncusu oldu. Son dakikaların adamı Robert Horry yaptığı hareketleri ve bey efendi tavırlarıyla göz doldurdu.  İşte size iyi bir haber. Bu final serisinde çok yaklaşsa da 2 takımdan hiçbir oyuncu 6 faul ile oyun dışında kalmadı, centilmence değil mi? Bu daha önce 1960 Celtics-Hawks ve 1988 Lakers-Pistons  finallerinde de olmuştu. Final serisindeki bir başka rekorsa, %48 ile Robert Horry ve %45 ile Bruce Bowen, yedi maçlık bir NBA finalinde en yüzdeli üçlük atma rekorunu kırmasıydı. Ve en önemlilerinden biride NBA Finalleri tarihinde ilk kez ilk 4 maç 15 sayı veya daha farklı sonuçlandı.

  İşte bir final serisi daha geride kaldı. Size bu tarihi maçı biraz olsun anımsatabildiysem ne mutlu bana. Basketbolla kalmanız dileğiyle. Hoşçakalın...